Η επιλογή ενός υλικού αρχίζει συχνά μπροστά σε ένα δείγμα. Το παρατηρούμε, το πλησιάζουμε σε ένα ύφασμα, το μετακινούμε προς το παράθυρο. Πριν αποφασίσουμε για ένα χρώμα, φανταζόμαστε ήδη μια σχέση.
Η επιφάνεια θα γίνει μέρος ενός δωματίου. Θα συναντήσει άλλα υλικά, ένα συγκεκριμένο φως, την απόσταση από την οποία θα την κοιτάζουν. Αυτό που πάνω στο τραπέζι μοιάζει με μεμονωμένη ιδιότητα θα γίνει μέρος ενός συνόλου: θα μπορεί να δημιουργήσει συνέχεια, να εισαγάγει μια αντίθεση, να αναδείξει έναν όγκο.
Γι’ αυτό ο σχεδιασμός δεν αρχίζει με την ερώτηση «ποιο φινίρισμα;». Αρχίζει με αυτό που θέλουμε να καταστήσουμε δυνατό. Ένας οικείος χώρος, ένα φωτεινό πέρασμα, ένας τοίχος που συγκρατεί το βλέμμα: διαφορετικές προθέσεις απαιτούν διαφορετικές σχέσεις.
Το moodboard κάνει αυτές τις υποθέσεις ορατές. Δεν είναι ένα άθροισμα όμορφων αντικειμένων. Είναι ένας χώρος σύγκρισης, όπου η αφαίρεση ενός υλικού μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με την προσθήκη του.
Μια συλλογή Noema γεννιέται και μέσα από αυτή τη δουλειά: από το ερώτημα ποια εμπειρία μπορεί να υποστηρίξει η ύλη, πριν αποκτήσει την οριστική της μορφή.
