Βλέπουμε τόσο πολλά. Οι εικόνες κυλούν, διαδέχονται η μία την άλλη, απαιτούν άμεση αντίδραση. Όμως το να βλέπουμε δεν σημαίνει πάντα ότι συναντάμε.
Στο La salvezza del bello, ο Byung-Chul Han αμφισβητεί μια ομορφιά περιορισμένη σε αυτό που αρέσει αμέσως, χωρίς αντίσταση και χωρίς απόσταση. Η ταινία Saving Beauty ξεκινά από την ανάγνωση αυτού του ερωτήματος από τη Noema. Δεν εικονογραφεί μια φόρμουλα: αναζητά μια εμπειρία.
Όταν σταματάμε, αυτό που φαινόταν ήδη γνωστό μπορεί να ανοίξει ξανά. Ένας πίνακας συγκρατεί το βλέμμα. Μια μεταβολή του φωτός κάνει αντιληπτό ένα ανάγλυφο. Ένα υλικό αποκαλύπτει κάτι που η πρώτη ματιά είχε αφήσει έξω. Ο χρόνος της προσοχής επιτρέπει σε αυτές τις διαφορές να αναδυθούν.
Για τη Noema είναι και ζήτημα σχεδιασμού. Οι επιφάνειες συμβάλλουν στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να βιωθεί ένας χώρος: μέσα από την υφή, το σχέδιο, τη σχέση με το φως και τα άλλα υλικά. Η παρουσία τους μπορεί να προσφέρει καθημερινές ευκαιρίες να κοιτάξουμε ξανά.
Η Brera, με τα Loto, Trama και Arion, εισέρχεται στην ταινία ως συγκεκριμένη απάντηση σε αυτή τη δυνατότητα. Όχι ως υπόσχεση ότι ένα αντικείμενο μπορεί να μας σώσει, αλλά ως εργασία πάνω στις συνθήκες της συνάντησης: σε όσα ένα δωμάτιο μας επιτρέπει να βλέπουμε, να αισθανόμαστε και να ανακαλύπτουμε με τον χρόνο.
Το να σώζουμε την ομορφιά σημαίνει να διατηρούμε αυτή τη συνάντηση δυνατή.
Πρωτότυπη ανάγνωση και ερμηνεία της Noema, εμπνευσμένη από τον Byung-Chul Han. Η καταληκτική φράση ανήκει στη Noema και δεν αποτελεί παράθεμα του φιλοσόφου.
