Η μία διαγώνιος συναντά την άλλη. Η επανάληψη δημιουργεί μια κατεύθυνση και έπειτα έναν ρυθμό. Η γεωμετρία ψαροκόκαλου του Trama διερευνά αυτή τη σχέση ανάμεσα στο μεμονωμένο στοιχείο και το σύνολο.
Στη συλλογή Brera, το σχέδιο παραμένει τόνος στον τόνο. Η παρουσία του δεν βασίζεται σε μια έντονη χρωματική αντίθεση: το ανάγλυφο το κάνει ευανάγνωστο, ιδίως όταν το φως φτάνει στην επιφάνεια από το πλάι.
Από κοντά αναδύονται οι κατευθύνσεις και τα σημεία συνάντησης. Από μακριά, η λεπτομέρεια συγκεντρώνεται σε μια ύφανση που συμμετέχει στην κλίμακα του τοίχου. Το σχέδιο δεν εξαφανίζεται· αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο το αντιλαμβανόμαστε.
Η επιλογή μιας γεωμετρίας σημαίνει λοιπόν ότι εξετάζουμε περισσότερα από μια μετωπική εικόνα. Μετρούν η απόσταση, η έκταση της επιφάνειας και το φως που θα διασχίζει το δωμάτιο στη διάρκεια της ημέρας.
Το Trama προτείνει μια διαφορετική ανάγνωση της ίδιας ύλης: ο ρυθμός γίνεται ποιότητα του χώρου.
