Το δωμάτιο δεν έχει αλλάξει. Έχει αλλάξει το φως που φτάνει σε αυτό.
Το πρωί, ένα άνοιγμα μπορεί να κάνει τον χώρο πιο ευρύχωρο και ευανάγνωστο. Το απόγευμα, ένα πλευρικό φως αναδεικνύει το βάθος ενός ανάγλυφου. Το βράδυ, οι φωτισμένες ζώνες και οι σκιές δημιουργούν μια διαφορετική οικειότητα.
Δεν πρόκειται για τρεις ξεχωριστές ιδιότητες της επιφάνειας. Είναι τρεις συνθήκες μέσα στις οποίες τη συναντάμε. Ένα υλικό που επιλέγεται μόνο κάτω από ομοιόμορφο φως αφήνει έξω ένα μέρος της εμπειρίας που θα έχουμε κατοικώντας στον χώρο.
Η ταινία παρατηρεί αυτή τη μεταβολή μέσα από τη Brera. Η ύλη παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς, ενώ η αντίληψη του δωματίου αλλάζει με τον χρόνο. Ο σχεδιασμός μπορεί να υποδεχθεί αυτή τη μεταμόρφωση, αντί να αναζητά μια μοναδική εικόνα που θα παραμένει πάντοτε ίδια.
Όταν επιλέγουμε μια επιφάνεια, φανταζόμαστε και τις ώρες που θα ζήσουμε στον χώρο. Ποιες λεπτομέρειες θέλουμε να ανακαλύπτουμε το πρωί; Ποια ατμόσφαιρα επιθυμούμε να βρίσκουμε επιστρέφοντας στο σπίτι;
